พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาอีก
ยังเหลืออีกสองถึงสามวันก่อนฉันจะไปอเมริกา
ฉันต้องใช้ความพยายามมากกว่านี้
ไปเถอะ โค้ชกำลังคอยเธออยู่นะ
พ่อนอนหลับไปได้สักครู่แล้ว ฉันไปส่งนายที่ลิฟท์
มาแล้ว เข้าไปสิ
~เดิมทีฉันอยู่คนเดียวได้สบายดี~
~มีอิสระเสรีในการเลือกและเวลา ~
~ดูเหมือนว่าฉันจะเผลอลืมเลือนเธอ~
~ฉันเชื่ออยู่เสมอว่าเป็นเช่นนี้~
~แต่เช้านี้ ฉันตื่นมาด้วยความเดียวดาย~
~เหลียวมองข้างกายไร้คนเคยแนบชิดใกล้ ~
~แม้ไม่อยากร่ำไห้ แต่น้ำตากลับรินไหล ~
~มีอะไรเปลี่ยนไปอีกไหมเธอ~
~สำเนียงเหน่อของเธอยังทำให้ ฉันยิ้มได้เหมือนวันวานใช่ไหม~
~ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนใหม่~
~รอยยิ้มที่เคยให้ ก็จางหายไป~
~ไร้เรี่ยวแรงพลังใจกว่าครั้งที่คบหากับเธอ~
ตอนที่ 20 จุดเริ่มต้นของจุดจบ
ที่รักจ๋า...
แล้วอาหารพวกเด็กๆล่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม ถ้าเธอต้องมาเฝ้าที่โรงพยาบาล
ฉันเลี้ยงดูเด็กพวกนั้นมาหลายปี พวกเขาบอกว่าดูแลตัวเองได้ค่ะ
เจ็บนะ ยัยตัวแสบ
แต่แผลพ่อหายเร็วดีจัง
นี่ ชิลบง แกเอาลูกบอลกับไม้แบตที่ฉันขอให้เซ็นมาด้วยหรือเปล่า
อ๋อ ครับ อยู่ในรถ จะให้ผมไปเอาให้ไหมครับ
ทำไม คุณจะเอาไปให้ใครเหรอ
จะไปให้โค้ชปาร์คเป็นของขวัญนะ
พ่อคืนดีกับโค้ชปาร์คแล้วเหรอ
ไหนบอกว่าจะฟ้องเขาไงล่ะ
คืนดีกันตอนเหล้าเข้าปากน่ะสิ
พ่อ
โค้ชปาร์คเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอยากให้ฉันไปลงทุนหรอก
คงไม่มีใครรู้จริงว่า จะเกิดอะไรกับหุ้น
ถ้ามีข้อมูลเด็ดๆ เขาก็จะบอกให้ฉันรู้
พ่อจะไปซื้อหุ้นอีกงั้นเหรอ
ห้ามซื้อเด็ดขาดนะ
ที่จริงแล้ว พ่อของแก จะทุ่มลงทุนสุดตัวในช่วงเวลานี้
โค้ชปาร์คบอกพ่อให้ซื้อหุ้นอีกตัวใช่ไหม
ห้ามซื้อเด็ดขาดนะ พ่ออยากให้บ้านหายวับไปกับตาใช่ไหม
เข้าใจแล้ว ยัยเด็กนี่ ก็บอกว่าเข้าใจแล้วไง
คราวนี้ ฉันตอบปฏิเสธไปแล้วนะ
คืนหนึ่งโค้ชปาร์คโทรมาหา
แล้วบอก มีข้อมูลวงใน "ลับสุดยอด" ของหุ้นตัวนั้น แถมพูดกลับกลอกอีกต่างหาก
แต่หลังจากฟังคำพูดของเขาแล้ว ฉันก็รู้ว่าไม่ใช่หุ้นตัวนั้นหรอก
เขาบอกว่าเดือนพฤษภาคมนี้ เราก็ซื้อหุ้น ในตลาดหลักทรัพย์ของอเมริกาได้เหมือนกัน
พอฟังเรื่องนี้แล้ว ก็ไม่ใช่อีก
ดังนั้น ฉันเลยตอบปฏิเสธลูกเดียว และบอกเขาว่า
"ฉันไม่เป็นไร เชิญนายเอาเงินทั้งหมดที่มีไปลงทุนตามสบายนะเพื่อน"
และฉันก็ออกมา
ดีแล้วค่ะ
หุ้นอะไรครับ เป็นหุ้นแบบไหน
ทันทีที่ฉันได้ยินชื่อ ก็รู้ว่าไม่ใช่หุ้นดี และรู้สึกทะแม่งๆ
แล้วเป็นหุ้นแบบไหน หุ้นเกี่ยวการสื่อสารโทรคมนาคมอีกงั้นเหรอ
ไม่อ่ะ...
เป็นหุ้นของบริษัทผลิตคอมพิวเตอร์
บริษัทคอมพิวเตอร์เหรอ บริษัทชื่อว่าอะไร
ชื่อตลกจะตายชัก
เอ บานาน่า (กล้วย) หรือว่าไพน์แอปเปิ้ล (สับปะรด) เป็นชื่อของผลไม้น่ะ
อ๋อ แอปเปิ้ลใช่ไหมครับ
แอป...แอปเปิ้ล
เออ ๆ ใช่แล้ว ชื่อแอปเปิ้ล ๆ น่ะแหละ
โธ่เอ๊ย ชื่อบ้าอะไรกัน...
ไม่ใช่ฟูจงฟูจิ แต่ชื่อบริษัทเป็นแอปเปิ้ลงั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจเลย
ขนาดโลโก้ยังเป็นแอปเปิ้ลแหว่ง ได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาแต่ไกลเลย
แปลกพิลึก และที่ฉันได้ยินมา
ว่าเมื่อไม่นานมานี้
อะไรนะ มือถือใช่มั้ย
ได้ยินว่าพวกเขาคิดจะสร้างระะบบ "3G" และ "MP3" อะไรแบบนี้...
ทำไมบริษัทคอมพิวเตอร์จึงผลิต ของกระจุกกระจิกพวกนี้นะ
บริษัทควรจะมีนโยบายผลิตสินค้า ตามสายการผลิตที่เคยทำมานมนานสิ
ถ้าเริ่มขยายกิจการเหมือนหนวดปลาหมึก...
บริษัทต้องเจ๊งแน่ จำคำฉันไว้ให้ดีนะ บริษัทเจ๊งหมดตูดแน่
แต่ภาพลักษณ์บริษัทดูดีนะครับ ตอนที่ผมอยู่อเมริกา ผมเคยเห็น...
นี่ เจ้าบ้า แกเป็นนักกีฬา จะรู้เรื่องเกี่ยวกับหุ้นได้ยังไง
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ฉันนี่แหละเซียนหุ้น ที่เจาะลึกรู้จริงทุกรายละเอียด
ฉันหลักแหลม ใส่ใจและแม่นยำในเรื่องหุ้นมากนะ นี่ เจ้าบ้า ฉันแค่พลาดไปหนเดียวเท่านั้นเอง
แกไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอก
เออ จริงสิ ชิลบง ไหนบอกว่าจะไปรายการคิมเฮซูพลัสยูไม่ใช่เหรอ
อ๋อ ใช่ครับ
จะไปตอนไหน เตรียมตัวหรือยังล่ะ
เธอควรอ่านคำถาม เตรียมพร้อมและฝึกซ้อมไม่ใช่เหรอ
ไม่ครับ ผมแค่ตอบตามจริงเท่านั้นครับ
แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือครับ
ไม่ได้ นายตอบแบบนี้ไม่ได้นะ
งั้นฉันต้องตอบว่ายังไง
เดี๋ยวทำให้ดู ยิงคำถามอีกครั้งสิ
พิชเชอร์คิมชิลบงคะ
อะไรคือเหตุผลที่คุณเลือกเล่นเบสบอลคะ
ครูประจำชั้นสมัยประถมเป็นคนแนะนำผมครับ
ตอบแบบไม่ได้ ขาดจุดน่าสนใจ ไม่โดนใจเลย
คำตอบของนายจะจุดประกายความหวัง ให้กับเด็กๆในประเทศนี้นะ
เพราะงั้นไงนายต้องสร้างเรื่องใส่สีตีไข่เข้าไปด้วย
ไม่ต้องหรอก เขาตอบตามตรง และเรียบง่ายจะดีที่สุด
สมัยนี้ คนเราเป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ
ไม่ใช่ ไม่ใช่
ประชาชนคนดูต้องการฟังเรื่องราว ที่ซาบซึ้งและประทับใจจากเขา
ขนาดพอดีเป๊ะ พรุ่งนี้นายอยากใส่ตัวนี้หรือเปล่า
เสื้อผ้าอะไรกันเนี่ย
ผลิตภัณฑ์สำหรับฤดูใบไม้ผลิตัวใหม่ของบริษัทฉัน เราต้องทำการส่งเสริมการขาย
นี่ชิลบง นายต้องพูดแบบนี้นะ
นายต้องถามคิมเฮซูว่าเธอใช้เครื่องสำอางยี่ห้ออะไร
ให้ตายสิ เลิกพูดเรื่องหยุมหยิมได้แล้ว
นี่ ลองถามฉันอีกทีซิ
อะไรคือเหตุผลที่คุณเลือกเล่นเบสบอลคะ
ตอนที่ผมเป็นเด็ก มีชายคนหนึ่งซึ่งเคยเล่นกีฬากับผม
แต่เพื่อนคนนั้นได้ล้มป่วย เป็นโรคร้ายไม่มีทางรักษา
และมาเล่นกีฬากับผมไม่ได้อีก
ห่วยแตก ทำไมนายไม่จัด รายการโชว์ของตัวเองล่ะ
คืนหนึ่งก่อนที่เขาจะลาจากโลกนี้ไป
ก่อนเขาจะหลับตาลง เขากุมมือผมไว้แล้วบอกว่า
"เพื่อนรัก
ช่วยเป็นพิชเชอร์ที่ขว้างเร็วที่สุดในโลกด้วยนะ"
"นี่เป็นความปรารถนาสุดท้ายของฉัน"
เฮ้ย อะไรกันเนี่ย
นายเขียนนิยายน้ำเน่าอยู่หรือไง
บ้าเอ๊ย เดี๋ยวปั๊ด อัดซะเลย
แค่ตอบไปตามตรง แบบนี้แหละดีที่สุด
งั้น นายอยากเอาไอ้นี่ปิดขาแบบนี้ไหม
โยนทิ้งไปเลย
นี่ อย่าลืมถามคิมเฮซูว่าเธอใช้ครีมรองพื้นอะไรด้วยนะ
ผิวของเธอสวยเด้งมาก
ให้ตายเถอะ พวกนายเป็นคู่ที่น่าสมเพชชะมัด
ทงจุน ถามคำถามต่อไปซิ
อะไรคือเรื่องที่ยากลำบากที่สุด ตอนที่คุณอยู่อเมริกาคะ
ภาษาอังกฤษครับ การไม่รู้ภาษาเป็นเรื่องยากลำบากที่สุด
ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย
เป็นคำตอบที่ไม่กินใจ ไม่โดนใจเลย
ทำไมล่ะ ฉันว่าก็ดีออก
เธอชอบคำตอบแบบนี้ตรงไหน ไม่เห็นได้อารมณ์และไม่น่าสนใจเลย
ถามฉันอีกทีซิ
อะไรคือเรื่องที่ยาก... นี่ฉันต้องทำแผ่นเสียงตกร่องตลอดไปหรือไง
เร็วเข้า ถามซิ
อะไรคือเรื่องที่ยากลำบากที่สุด ตอนที่คุณอยู่อเมริกาคะ
ตอนผมอยู่บ้านคนเดียวหลังจากจบการแข่งขันแล้ว
"ซู่ส์" ความรู้สึก ที่ว่างเปล่าพุ่งเข้าใส่ผมแบบนี้
เมื่อผมดูนาฬิกาข้อมือตัวเองตอนนั้น ก็พบว่าเป็นเวลาเที่ยงคืน..
-ลึกซึ้งกินใจสุดๆ -แล้วนี่อะไร
สินค้านาฬิกาข้อมือของบริษัทฉัน
นี่ เรื่องแบบนี้ได้ผลสุดยอดเลยนะ
อืม ชิลบง ทำแบบนี้...
ช่วยถามเธอว่าใช้โฟมล้างหน้ายี่ห้ออะไรดีกว่า
โธ่เว้ย ทำไมคืนนี้ เธอสองคนถึงทำตัวแย่แบบนี้นะ
แล้วถ้าตอบแบบว่า"ตอนที่ผมนึกถึงอาหารเกาหลี
เป็นเรื่องยากลำบากที่สุดครับ" แบบนี้เป็นไงบ้าง
นายจะได้ใจจากคนดูเต็มๆไม่ใช่เหรอ
อาหารเกาหลีเยี่ยมยอดที่สุด
แต่ฉันชอบขนมปังนี่นา
"ช่วงเวลานั้น ผมทานด้วยส้อมอันนี้ครับ"
เจ้าทึ่มนี่ จริงๆเลย
เป็นส้อมจากทางบริษัท พวกเรายังมีช้อนด้วยนะ
ไอ้บ้านี่ มุขฝืดชะมัด
นี่ อยากทำอะไรก็ตามใจเถอะ แต่ทำเจ๊กลากไปไทยลากมาแบบนี้คงได้อยู่โต้รุ่งกันแน่
ไหนๆนายก็จะไปออกรายการสดอยู่แล้ว นายเอ่ยชื่อพวกเราแต่ละคนสักครั้งได้หรือเปล่า
พ่อฉันบอกว่าเขาดูรายการพวกนี้อยู่ด้วยเหมือนกัน
นายพูดเรื่องนี้ทำไม เฮ้อ จริงๆเลย
เราเป็นพวกคนดังหรือไง
จะได้ประโยชน์อะไร ถ้าให้เขาเอ่ยชื่อพวกเราระหว่างออกรายการ
นายเอ่ยชื่อพวกเราได้ ด้วยการคลุมหน้าแบบนี้
แล้วก็ผูกเนคไทบนหัวแบบนี้
นี่ คิมซองกยูน วันนี้นายตายแน่ ให้ตายเถอะ
นี่ นายคบกับคิมเฮซูไม่ได้หรือไง
คงจะเจ๋งมาก ไม่เจ๋งหรือไงถ้านายได้คิมเฮซูเป็นแฟน
เหมือนกับนายได้โลกทั้งใบเลย
นายทำได้อยู่แล้วนี่ เพราะเป็นถึงผู้เล่นเมเจอร์ลีก
เธอเมาแล้วใช่มั้ย หรือว่าคิมเฮซูเป็นบ้าไปแล้ว
ไม่รู้ล่ะ ฉันง่วงแล้ว จะไปนอน
นาจอง ราตรีสวัสดิ์นะ
ฉันด้วย
ฉันจะไปดูรายการพี่เลี้ยงเด็กมือทองก่อนนอนซะหน่อย
โอ๊ะ นี่ได้ยินว่าสนุกดีนี่นา งั้นฉันไปดูด้วยดีกว่าแล้วค่อยเข้านอน
รายการแบบนี้สนุกตรงไหน ให้ผู้ชายเป็นพี่เลี้ยงเด็กงั้นเหรอ
ดูฉันเลี้ยงน้องซุกซุก ยังสนุกเพลิดเพลินกว่า
ช่วงนี้เอจองก็หลงเรื่องนี้หัวปักหัวปำ ฉันอยากจะบ้าตาย
พวกเธอสองคนก็ชอบรายการนี้ด้วยใช่ไหม
เจ๋งเป้ง
เจ๋ง
นี่ เจ้าบ้า ฉันจะฆ่านายก่อนกลับไปอเมริกา
~ ตอนนี้ฉันจะปล่อยเธอไป ~
~ให้กับเขา~ คะ
~เธอจะได้หายเศร้าใจ~ นาจอง
อืม ว่าไง มีเรื่องจะพูดกับฉันใช่มั้ย
~ทั้งๆที่น้ำตาฉันรินไหล~ พรุ่งนี้เธอจะทำอะไรเหรอ
~ฉันก็ยังรักเธอ~ ทำไม
~และจำไว้เสมอว่า~ พรุ่งนี้ฉันอยากชวนเธอไปกินข้าวมื้อเย็น
~ทุกคราที่เธอเสียใจ~ มีร้านขายปูชวนชิมร้านหนึ่งที่ฉันเคยไปกับตัวแทนคราวก่อน...
~ ที่จากฉันไป ~ พรุ่งนี้ฉันทำงานกะตอนกลางคืน
คืนพรุ่งนี้ฉันต้องทำงานโต้รุ่ง
~เธอกลับไปหาฉันได้ตามใจที่ต้องการ~ ฉันจะพาเธอไปเลี้ยงอาหารอร่อย...
คราวหน้านะ เราไปกินกันครั้งหน้า
ทำงานต่อเถอะ ฉันไม่กวนเธอแล้ว
~ฉันมีความสุขสันต์ ที่ปล่อยเธอไปตอนนี้~ ~ให้กับเธอคนนี้เพียงคนเดียว~
เหนื่อยจังเลย
รุ่นพี่ นั่นขยะนะคะ
ครับ ฮัลโหลครับ
ครับ ศาสตราจารย์
ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ
ครับ
ดื่มให้หมดนะ
รุ่นพี่จะรีบกลับมาใช่ไหมคะ เรามีงานเลี้ยงสังสรรค์กันนะคะ
ไม่ละ ฉันจะกลับหลังเสร็จงาน
ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ
ค่ะ
อ้อ จอง
นี่พี่เองนะ
ออกมาหาพี่แป๊บหนึ่งได้มั้ย
ค่ะ
สบายดีไช่ไหม
ค่ะ
แล้วพี่ล่ะ
อืม
พี่ก็สบายดี
งานเป็นยังไงบ้าง ราบรื่นดีใช่ไหม
ค่ะ
ตอนนี้พี่คงอยู่ปีสี่สินะ
ฉันคิดว่าคงจะดีกว่าเมื่อก่อน
อืม
ดีกว่าเยอะเลย
พี่เป็นหวัดเหรอ
เปล่า ก็แค่...
พี่ได้ยินว่าเธอได้เป็นรองหัวหน้าหน่วย
แล้วพ่อเป็นไงบ้าง ผ่าตัดแล้วอาการดีขึ้นไหม
อืม พ่อสบายดี
เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
พ่อคงเหงามากเพราะว่าแม่ไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว
พี่ต้องทำตัวเป็นลูกที่ดีของพ่อนะ
พี่ขอโทษ เธอคงเป็นห่วงมากใช่มั้ย
พี่ขอโทษเรื่องอะไรกัน
ไม่ใช่ความผิดของพี่ซะหน่อย
พี่ กับฉันแล้ว
พี่ไม่มีคำอื่นจะพูดบ้างเหรอ นอกจากคำว่าขอโทษ
กับฉันแล้ว ทำไมถึง...
ทำไมพี่ถึงขอโทษ
พี่คะ
ฉัน...
เป็นน้องสาวของพี่นะ
เป็นน้องสาว ที่พี่อยากให้แต่สิ่งดีๆ
สิ่งสวยงาม ให้เห็นแต่ด้านที่มีความสุข นี่คือครอบครัว
พี่คะ ฉัน...
ไม่รู้ว่าทำไมเราถึงได้เลิกกัน
เหมือน...กับคู่อื่นๆ...ที่ต่างเบื่อหน่ายซึ่งกันและกัน หรือเจอเรื่องยากลำบาก
ฉันเคยคิดว่า ที่เราเลิกกันก็เพราะเหตุนี้
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า...
ทำไมเราถึงได้เลิกกัน
พี่จะเข้าผ่าตัดตอนไหน
หนึ่งหรือสองชั่วโมงจากตอนนี้ใช่มั้ย
พี่เอาแต่ผ่าตัดคนไข้ พี่ไม่ได้นอนเลยใช่มั้ย
พี่ไม่เป็นไร พี่ทำแบบนี้ทุกวัน แต่วันนี้พี่เป็นคนรับผิดชอบเคสนี้
พี่ไม่เป็นไรหรอกน่า
อืม ไม่ใช่การผ่าตัดใหญ่สักหน่อย
พี่ควรระมัดระวังและผ่าตัดให้ดีด้วยนะ
ตั้งใจให้ดีและระมัดระวังด้วย เข้าใจมั้ย
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ พี่ [การผ่าตัดครั้งแรกของพี่]
~ถ้าหนึ่งในบรรดาผู้คนทั้งปวง~
~นึกเป็นห่วงและบอกฉันว่า~
~ความรักนี้หนาไร้วุฒิภาวะกว่ามิตรภาพ~
~ฉันจึงทราบว่าเป็นภาระให้เธอ~
พี่ขอโทษที่ไม่ได้รับสาย เดี๋ยวจะโทรหาใหม่นะ ~การเมินเฉยต่อเธออาจมาจากความเข้าใจเกินไป~
จริงเหรอ งั้นอีกสามวันก็จะมาที่นี่ใช่ไหม ~เธอเลยถอยห่างออกไปจากที่เคยอยู่เคียงข้าง~
คราวนี้รับปากแล้ว แต่ก็ไม่มาเหมือนเดิมใช่มั้ย ~เธอจึงถอยห่างไปจากที่เคยเคียงข้างฉัน~
เที่ยวบินเช้า เธอจะได้ออกมาก่อนล่วงหน้าไง
~แต่ส่วนลึกในใจเธอนั้น คงรอวันอยากมาตามหาฉัน~
งั้นเหรอ
ไม่เป็นไร เราคงทำอะไรไม่ได้แล้ว ~แม้ว่าฉันจะบอกรักเธอ~
~แต่เธออาจบอกว่าให้ชั่งใจก่อน~
เราเป็นคู่รักสุดพิเศษ ~ถ้าฉันเฝ้าเว้าวอนเรื่องนี้~
แม่เข้ารับการผ่าตัดเมื่อไหร่
~แต่นี่คงไม่ใช่เหตุผล~
อาทิตย์ที่แล้วใช่มั้ย~ที่ฉันอยากเป็นเจ้าของเธอ ~
ไม่เป็นไร
เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ~คราวหน้า ช่วยแสดงให้เห็น~
แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม ~ตัวตนของเธอ~
จอง แม่ไม่เป็นไรหรอก ~ตัวตนที่แท้จริงของเธอ~
ขอโทษนะพี่ ที่ฉันไปไม่ได้
เพราะความพิเศษที่เราอยู่ร่วมกันเหมือนพี่ชายกับน้องสาวถึง 20 ปี พี่ชายจึงต้องเป็นพี่ชายอยู่เสมอ
ฉันก็ต้องเป็นน้องสาวอยู่เสมอเช่นเดียวกัน
เพราะความสิ้นหวังที่จะอดกลั้นเรื่องรักข้างเดียว ความชอบพอจึงมักจะปรากฏขึ้นเสมอ
เพราะความรู้สึกผิด ความซาบซึ้งและความไม่มั่นคง
เพราะเราเริ่มสัมพันธ์ระยะไกลด้วยการเลื่อน งานแต่งออกไปหลังจากตัดสินใจแต่งงานกันเพียงหนึ่งเดือน
เรามักจะรู้สึกเสียใจและขอบคุณ
และระมัดระวังอยู่เสมอ
แกไม่รู้ใช่เหรอ พี่ขยะไม่ได้บอกแกงั้นเหรอ
โธ่...
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย คิดดูสิว่าคนที่เป็นลูกชายจะรู้สึกยังไง
ฮัลโหล
พี่คะ
เราจะทำยังไงดี
เราควรจะทำยังไงดีคะ
ไม่เป็นไรหรอก
พี่บอกแล้วว่าพี่ไม่เป็นไร
นี่ พี่ห้ามฉันโทรบอกเธอ เพราะเขาไม่อยากให้เธอเป็นห่วง
อีกอย่าง พี่ให้บอกเธอว่าไม่ต้องมาหรอก
เขาบอกว่าต้องใช้เวลาไปกลับหนึ่งวัน ขบวนแห่ศพออกพรุ่งนี้และพี่เขาก็จะกลับไปโรงพยายาลเลย
พี่บอกว่าไม่ต้องลำบากลำบนหรอก
หวัดดี เป็นไงบ้าง
สบายดี แล้วเธอล่ะ -ก็เรื่อยๆ
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เราเหลือไว้ให้กัน คือไมตรีจิตที่มีต่อกัน
แต่หัวใจที่บอบช้ำของเรา ไม่มีโอกาสได้รับการเยียวยา
เราทั้งคู่จึงกลายเป็นคู่รักที่แสนจะธรรมดา
เพราะเหตุนี้...เราจึงพูดไม่ได้แม้แต่คำว่า
"ฉันรักเธอ" ซึ่งเป็นคำง่ายๆ
แล้วเลิกรากันไปเหมือนเช่นคู่รักอื่นๆ
~แม้ว่าฉันจะบอกรักเธอ~
~แต่เธออาจบอกว่าให้ชั่งใจก่อน~
พี่
ตอนนั้น...พวกเรา
~ขอวอนให้เปิดเผยตัวตนของเธอ ตามที่เธอเป็นอยู่...~
เราน่าจะบอกกันว่ามีเรื่องทุกข์ใจ ถ้าเรากำลังทุกข์ระทม
เราน่าจะบอกกันว่ารู้สึกเจ็บปวด ตอนที่เราปวดร้าว
ทำไมในตอนนั้นเราถึงไม่ทำ
~เสียงพร่าของเธอ กับถ้อยคำที่เธอเพิ่งจำได้ ~
~โปรดจดจำและเก็บความโศกเศร้านี้ไว้~
~ค่ำคืนนั้นไง วันที่ฉันวิ่งไปหาเธอ~
~ด้วยสายตาที่เบลอ~
~เธอทักทายฉันแล้วบอกว่า~
~เพื่อเห็นแก่หน้าคนที่เธอเลิกราไปนั้น~
~คนผู้นั้นที่เธอโยนทิ้งได้~
~ตลอดไปในช่วงชีวิตที่เหลือ~
~คราเมื่อปลอบโยนเธอที่ผ่ายผอมเพียงไม่กี่วัน~
~ตอนที่ฉันเดินกลับบ้าน~
~ฉันรำพันกับตัวเองด้วยคำพูดที่มิกล้าเอ่ย~
~และเฉลยแม้วันสุดท้าย~
~มีบางคนที่เราเป็นเจ้าของไม่ได้~
~แม้ว่าจะรักแทบขาดใจ ~
~ได้โปรดมองฉันบ้าง ถึงแม้จะอยู่ข้างกายเธอ~
~แต่ฉันก็ครอบครองหัวใจเธอไม่ได้~
ซองกยูน นายสายแล้วนะ
รองเท้าล่ะ รองเท้าฉันอยู่ที่ไหน
-อ๊ะ หลีกไปสิ --นี่
ไปใส่ตรงโน้นเลย
ยัยนี่ ถ้ามีเวลามาโบ๊ะหน้าแบบนี้
เธอน่าจะกินข้าวมื้อเช้าให้อิ่มท้องสิ
นี่ ฉันบอกพวกนายให้กินนี่ก่อน แล้วค่อยไปไง
นี่ เร็วเข้า เร็วหน่อย เร็วเข้าซี่
นี่ กินนี่ก่อน แล้วค่อยไป
พวกนายคงรู้ว่า คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต
ฉันได้ยินว่าพวกเขากินข้าวเช้ากันทุกคน
แต๊น อาหารเช้าสูตรพิเศษของฉันเอง
นั่นอะไร
ดูไม่ออกหรือไง ก็ซีเรียลไง ธัญญพืชผสมนม
ฉันเห็นในทีวี ทุกคนต่างก็กินกันแบบนี้แหละ
-อาหารนี้ทำให้ฉันปวดท้องทั้งวัน -ฉันด้วย
เฮ้อ ไอ้พวกเซาะกราว
ว่าแต่ แล้วนาจองล่ะ
เธอออกไปแล้วเหรอ
นาจองเหรอ
นี่ นาจอง เธอจะใส่หมวกไปทำงานแบบนี้เหรอ
ถ้าเป็นบริษัทฉัน คงโดนไล่ออกทันที
ฉันจะถอดออก ตอนไปถึงที่ทำงาน
ฉันไปก่อนนะ
บอกแล้วไงว่าให้กินซีเรียลพวกนี้ก่อน
ฮัลโหล
นาจอง เธอจะกลับบ้านตอนไหน
วันนี้ฉันจะกลับดึก ไม่ต้องรอนะ
อีกแล้วเหรอ โถ เพื่อนที่น่าสงสาร
วันนี้ซองกยูนเงินเดือนออก พวกเรากำลังกินเนื้อย่างที่ร้านพี่น้องเนื้อย่าง
ยูนจิน ทงจูน
และพี่จินอี ทุกคนอยู่ที่นี่หมด
คงจะดีถ้าเธอมาแจมด้วยกันได้
ไม่เป็นไร พวกนายกินกันไปเถอะ กินให้เยอะๆนะ
จริงสิ แล้วซุกซุกล่ะ นายเอาซุกซุกไปไว้ไหน
แน่นอน ฉันพาน้องซุกซุกของฉันมาด้วย
ตอนนี้ซุกซุกเป็นลูกของฉันแล้วนะ แม้เวลานอน ยังมานอนกับฉันเลย
โถโถ...ดีแล้วล่ะ ดีใจด้วยนะ
โอเค
กินเยอะๆนะ
ตกลงจ้ะ
คะ
อ้อ นี่ฉันเอง จุนไง
อืม การบันทึกเทปออกทีวีเรียบร้อยดีใช่มั้ย
แน่นอน ฉันทำได้ดีทีเดียว
นี่ คุณคิมเฮซูหน้าตาสะสวยมาก
งั้นเหรอ
นาจอง
ออกมาข้างนอกแป๊บหนึ่งสิ ฉันอยู่ข้างหน้าบริษัทเธอ
ฉันรู้ว่าเธอมีงานยุ่ง แค่ 10 วิก็พอแล้ว ขอแค่ 10 วิเท่านั้น
นาจอง
อ่ะ ของฝาก
อะไรเหรอ
เอาไว้กินตอนทำงาน
-นายอุตส่าห์เอาของนี้มาให้ฉันที่นี่เหรอ -อืม
หมดเวลา 10 วิแล้ว ฉันไปล่ะ
ฮัลโหล
นี่
ค่อยยังชั่วหน่อยที่บาดเจ็บแค่นี้
ถ้าเกิดนักข่าวรู้เรื่องเข้า มีหวังออกข่าวหน้าหนึ่งแน่
แล้วนายจะทำยังไงต่อไป นี่ไหล่ขวานายนะ
นายเป็นมือโปรจริงเหรอ
ฉันไม่เป็นไร เจ้าบ้า
ศาสตราจารย์คิมบอกว่าอาการไม่สาหัสนัก
และยังบอกว่าแค่กระแทกนิดหน่อย
เขาบอกว่า กระแทกนิดเดียวเหรอ
นี่
ตอนนี้ นายยังยกแขนไม่ขึ้นเลย
นี่ เจ็บนะ
นี่ อาทิตย์หน้านายก็จะออกเดินทางแล้วไม่ใช่เหรอ
ถึงตอนนั้น นายจะไม่เป็นไรใช่มั้ย
จะไม่เป็นไรได้ไง ต่อให้ถอดเฝือกออก ก็ยังเจ็บอยู่
แล้วตอนกลางคืนแบบนี้นายออกไปซิ่งทำไม
พี่จากเอเจนซีนายรู้เรื่องหรือเปล่า
เปล่า โชคดีพี่เขาการลาพักร้อน
ดีแล้วแหละ นายก็รู้ ฉันจะได้พักผ่อนที่โรงพยาบาล
น่าสังเวชจริงๆ น่าสังเวชชะมัด
นี่ ฉันต้องไปแล้ว ฉันต้องไปฝึกงาน
ได้สิ ไปเถอะ ขอบใจนะ
พักซะ แล้วเธอล่ะ
นี่ นี่ ไปปลุกนาจองหน่อยสิ
เมื่อคืน เธอทำงานโต้รุ่ง ตอนนี้คงจะหลับอยู่แน่
นาจองคงจะออกจากโรงพยาบาล แล้วตรงไปที่ทำงานเลย
-ไปโรงพยาบาลทำไม -เธอได้รับบาดเจ็บเหรอ
นี่ นี่ เกิดอะไรขึ้น
เธอได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า พวกเราน่าจะไปที่นั่นไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่
ชิลบงได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย
ถ้านักข่าวรู้เรื่องเข้า มีหวังเป็นข่าวดังแน่
แต่ฉันว่าเอเจนซี่ของเขาคงปิดข่าวเรียบร้อยแล้ว
เพราะถ้าพวกนักข่าวรู้เรื่องนี้ ก็จะส่งผลเสียกับเขา
โค้ชรู้เรื่องหรือเปล่า
เปล่า ยังไม่มีใครรู้เลย
เพราะว่าเขาเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องพักผู้ป่วย
นาจองคงจะลำบากมากแน่
คงคิดว่าเป็นความผิดของเธอ ไม่รู้ว่าเธอจะทุกข์ใจแค่ไหน
นาจองบอกว่าจะไปโรงพยาบาลหลังเลิกงาน
คืนนี้พวกเราทุกคนไปเยี่ยมพวกเขากันนะ
ตกลง
ฉันจะเอาซุกซุกไปฝากคนข้างบ้าน แล้วค่อยออกไปกับพวกนาย
นี่ วันนี้นายพอมีเวลาใช่ไหม
ไม่สุก
บะหมี่ไม่สุก
นี่ โจยูนจิน คิดผิดคิดใหม่ได้นะ
โลกช่างกว้างใหญ่ ผู้ชายไม่ไร้เท่าใบพุทรา
แม้ว่าจะใช่ แต่ในโลกใบนี้ มีซองกยูนเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
โธ่ เวรกรรม
รอนิดนะจ๊ะ
เอาเข้าไป ทำเลย ทำต่อไปเลย
โทษทีนะ เช้าเกินไป
ฉันคิดว่า เราบ้องตื้นไปหน่อย
เธอนี่ อะไรกัน อะไร
ยัยคนนี้ จริงๆเลย
มาแล้วเหรอ
ข้าวมื้อเย็นล่ะ นายกินข้าวมื้อเย็นรึยัง
ยัง ฉันยังไม่ได้กินเลย
ฉันรอกินพร้อมเธอน่ะ
อะไรน่ะ
ต๊อกบ๊กกี
ต๊อกบ๊กกีนี่เอง
ไหล่นายดีขึ้นรึยัง ศาสตราจารย์ว่าไงบ้าง
เขาบอกว่าต้องใช้เวลาสักพัก
เธออาจต้องลำบากไปอีกพักหนึ่ง
ลำบากอะไรกัน ที่นี่เงียบสงบกว่าหอพักอีก สบายดีออก
รีบกินเถอะ
หลังจากกินเสร็จ
อยากดูเรื่อง "Friends" ในโน้ตบุ๊กฉันมั้ย
ฉันเคยดูตอนอยู่อเมริกา ตลกสุดๆเลย
ฉันไรท์ใส่แผ่นซีดีไว้
เอ่อ เธอ...
ต้องกลับบ้านใช่มั้ย
ไม่หรอก
ฉันจะนอนที่นี่เหมือนเดิม
คืนนี้ ฉันจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วกลับมาใหม่
จริงเหรอ
นี่เป็น "Friends" ภาคไหนเหรอ นายไรท์ภาคไหนเหรอ
อ้อ ภาค 6 น่ะ
ฉันคิดว่าแชนด์เลอร์จะขอแต่งงาน
นี่ ไม่มีคำบรรยายหรือไง
ก็ว่าอย่างนั้นแหละ
ทำไมไม่ขึ้นมานะ ใส่เข้าไปแล้วนี่
ตอนนี้ โมนิกาพูดอะไรกับราเชลเหรอ
นายเคยอยู่อเมริกาตั้งสองปีไม่ใช่เหรอ
ก็ใช่
นายไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกันงั้นเหรอ
คือว่า...ฉันไม่คล่องภาษาอังกฤษ
แต่ฉันเก่งภาษาญี่ปุ่นนะ เธอก็รู้นี่
ยกโขยงกันมาแล้ว
พวกเรามาแล้ว
นี่บง นายไม่เป็นไรใช่มั้ย
ห้องนี้กว้างกี่ตารางเมตร ราคาเท่าไหร่นะ
เอามานี่สิ
- เข้ามา เข้ามา นั่งลง - นั่งลง
ตายจริง ตายจริง พวกเราควรทำยังไงกันดี
ไม่รู้หรือไงว่าไหล่นายมีค่ามากแค่ไหน นายไม่กังวลเลยเหรอ
นี่ ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่ทำกายภาพบำบัดสักเดือนหนึ่งก็หายแล้ว
อีกอย่าง ไหลฉันไม่ค่อยดีอยู่แล้ว
นายควรจะกังวลมากขึ้นสิ เพราะไหล่นายไม่ค่อยดี
แม้แต่การขยับแขน ก็ยังทำไม่ได้ หมอนี่ไม่เข้าใจเลยว่าอาการรุนแรงขนาดไหน
โธ่เอ๊ย... ทำไมนายถึงตื๊อจะเอาเค้กนะ นายกำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้านะ ให้ตายเถอะ
นายต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนเหรอ
นายวางแผนจะไปอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ วันนี้ มีข่าวพาดหัว
ว่านายจะเข้าร่วมฝึกซ้อมฤดูหนาว
แค่ถอดผ้าคล้องแขนออก ฉันก็ไปได้แล้ว
พวกเขาไม่รู้หรอกถ้าฉันไม่เคลื่อนไหวมาก
ทันทีที่เข้าร่วมทีม ฉันก็จะเริ่มทำกายภาพบำบัด
ถ้าอย่างนั้น ก่อนนายจะไปอเมริกา พวกเราต้องก๊งกันก่อนนะ
ใครจะไปรู้ว่าเราจะพบกันอีกเมื่อไหร่
พวกนายไปซื้อมาสิ เราดื่มที่นี่ก็ได้
เอางั้นเหรอ
ไม่ได้ ไม่ได้ แล้วซุกซุกล่ะ
เราฝากเขาไว้บ้านคนอื่นนานๆไม่ได้นะ ไม่ได้
โถโถ นายกลายเป็นพ่อ นายเป็นคุณพ่อแล้วสินะ
จุนของพวกเราอาจจะลืมพ่อแม่ที่แท้จริงก็ได้
นี่ เขาลืมไปหมดแล้วล่ะ
ถ้าพ่อกับแม่กลับมาบ้านหลังออกจากโรงพยาบาล พวกเขาต้องรู้สึกเศร้าแน่
ถ้าไม่มีฉัน ซุกซุกอยู่ไม่ได้หรอกนะ
ยอดเยี่ยมมาก ยินดีด้วยนะ ที่นายได้รับความรักจากเด็ก
ว่าแต่ เดี๋ยวนี้โค้ชไม่ซื้อหุ้นแล้วใช่มั้ย
ตอนนี้ พวกเราต้องห้ามเขาไว้นะ เราจะทำยังไง ถ้าสูญเสียหอพักไป
เขาจะทำแบบนั้นอีกเหรอ
ฉันว่าเขาไม่ทำอีกแล้วแหละตั้งแต่เจอพิษซิตี้โฟน
ว่ามั้ย
ตั้งแต่เกิดมา
ฉันไม่เคยเห็นใครทำนายทางตรงกันข้าม ได้แม่นยำเท่าลุงมาก่อนเลย
เขาเป็นภูติผีที่ทำนายเรื่องตรงข้าม ได้แม่นชะมัด
เธอเก๋ไก๋สไลเดอร์มาก
สีสันที่มีชีวิตชีวา
ทำไม เธอเป็นเหมือน เด็กวัยรุ่นทั่วไปสมัยนี้ออก
โหงวเฮ้งของยัยเด็กคนนั้น... ปัญหาของเธออยู่ที่ทรงผม
เธอควรจะหั่นผมยาวนั้นทิ้ง และ
โชว์หน้าผากของเธอ แค่นั้น เธอจะประสบความสำเร็จ
รู้มั้ย ถ้าเธอยังไว้ผมตรงยาวต่อไปเรื่อย
เธอจะเป็นดาวร่วง ตอนสิ้นปีนี้...
ปีนี้เธอไม่รอดแน่
เวลาที่ฉันดูโหงวเฮ้งผู้คน
ฉันทำนายอนาคตของพวกเขาได้ทันที
อืม ฉันมองเห็นอนาคต
ยัยเด็กที่น่าสงสาร
นี่ นี่ ฉันจะไปหาพ่อสักแป๊บ
ฉันจะแวะไปที่บ้านแล้วกลับมาใหม่ นายต้องการอะไรอีกมั้ย
ไม่ ไม่แล้วล่ะ
ฉันแค่อยากให้เธอกลับมาเร็วๆ นี่ เธอต้องไปทำกายภาพบำบัดกับฉันต่อนะ
เข้าใจแล้ว
กินนี่นะ ฉันจะวางไว้ตรงนี้
ดูแลตัวเองดีๆล่ะ นายอยากกินอะไรบอกฉันได้ ฉันจะซื้อให้นายทุกอย่างเลย
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันคงรู้สึกไม่สบายใจ ถ้านายอยู่ที่นี่คนเดียว
ค่อยโล่งใจหน่อยที่รู้ว่านาจองจะมาอยู่ที่นี่
นั่นสิ ว่าแต่ ทำไมนายไม่ติดต่อพ่อแม่นายล่ะ
แม่นายไม่ได้อยู่ในโซลเหรอ
ท่านมีงานยุ่ง ฉันจงใจไม่โทรไปหาท่าน
แล้วพ่อล่ะ อย่างน้อยนายก็ควรบอกให้พ่อมาสิ
นายควรมีคนในครอบครัว อยู่เคียงข้างไม่ใช่เหรอ
นี่ พวกนายจะมาบ่อยๆก็ได้น่า รีบไปกันเถอะ ฉันไม่มีเวลานะ
เดี๋ยวฉันกลับมาใหม่นะ
- ไปกันเถอะ -ไปก่อนนะ
- ไว้จะมาใหม่นะ - ขอบใจนะ
- ไว้ฉันจะมาใหม่ - ได้สิ แล้วมาอีกนะ
- พักผ่อนซะ - ได้
- ดูแลตัวเองล่ะ - โอเค รีบกลับมานะ
ได้
เดี๋ยวผีจะโผล่ออกมา (เลข 4 เป็นเลขอัปมงคลของหลายประเทศในแถบเอเชีย เพราะออกเสียงคล้ายคำว่า "ซี้")
ฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันที่บ้าน
ตกลง บายนะ เพื่อน
บ๊ายบาย
พวกเราขึ้นรถฉันได้หมดใช่มั้ย
นี่ นายติดเกียร์เต่าไว้ที่รถใช่ป่ะ
บอกมาเดี๋ยวนี้ ถ้านายจะขับ ด้วยความเร็วเหมือนตอนมาที่นี่
นาจองกับฉันจะได้นั่งแท็กซี่ไป
ขับขี่ปลอดภัย ลดอุบัติเหตุ นายไม่รู้หรือไง
ทั้งหมดก็เพื่อประโยชน์ของพวกนายนะ
ลดอุบัติเหตุบ้าบอสิ
นี่ นายรู้ไหมว่าทำให้การจราจร ในเกาหลีใต้ปั่นป่วนแค่ไหน
ก็ดีกว่าขับรถไม่ระมัดระวังเป็นล้านเท่า นายจะบ่นหาพระแสงอะไรกัน
นี่ ไม่เป็นไรๆ อย่าไปสนใจ พวกปากหอยปากปู
แค่เหยียบคันเร่งให้สม่ำเสมอเป็นพอ
เพราะว่าอยู่ในรถซองกยูน ฉันรู้สึกสบายใจมากที่สุด
โจยูนจิน บอกมาตามตรงนะ
เธอเห็นเรือที่บ้านซองกยูนแล้วใช่ไหม
เรือขนาด 66 ตันและก็เรืออวนลากขนาด 30 ตัน อีกสองลำ เธอเห็นใช่ไหม
ไม่งั้น เธอคงไม่ทำอี๋อ๋อกับเขาแบบนี้หรอก
เธอเห็นแล้วใช่มั้ย หา
ใช่
เรือทั้งหมด...
เป็นของเธอ
จริงเหรอจ๊ะ
โธ่ถัง กะละมัง หม้อ
เอ ว่าแต่ เอจองผู้น่าสงสาร ฉันควรทำยังไงกับเธอดี
ถ้าครอบครัวฉันไม่ล้มละลายเพราะปัญหา IMF บริษัทขนส่งซุนซอนคงจะตกเป็นของเอจองทั้งหมดแน่
แม้จะเอารถเมล์ในเมือง รถด่วน รถทัวร์ทั้งหมดมารวมกัน ก็ยังเทียบกับเรืออวนของเขาไม่ได้เลย
นี่ ซอนโพ ทำแบบนี้ดีไหม
เมื่อคำนึงถึงความผูกพันตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ร่วมห้องเดียวกัน นายเอาเรือขนาด 30 ตันมาให้ฉันสิ ฉันจะได้เอาไปให้เอจอง
เข้าใจไหม
นี่
วันนี้ฉันยังไม่เห็นหน้าหมอคิมเลย
อย่าให้พูดถึงเลย หมอคิมใกล้จะตายอยู่แล้ว
-อะไรนะ --ไข้หวัด ไข้เขาสูงเกิน 40 องศาเซลเซียสเชียวนะ
เขาไม่สบายมาตั้งแต่สองสามวันก่อน
ฉันก็บอกให้เขากินยา เขาเป็นสัตว์ สัตว์ป่าแน่
อืม เขาไม่เคยเป็นหวัดเลย
เขาแยกแยะไม่ออกว่า เป็นไข้หวัดหรือโรคอื่น
ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
หมายความว่ายังไงที่ไหน เขาก็นอนซมอยู่ที่บ้านนะสิ
ฉันว่าเมื่อวานคงทนต่อไปไม่ไหว ถึงได้ยื่นเรื่องขอลาป่วยแล้วออกไปเลย
แถมยังไม่ออกไปราวน์ผู้ป่วย วุ่นวายน่าดู ไม่ยอมรับสายและไม่ดูข้อความเพจเลย
เขาไม่ใช่คนแบบนี้ซักหน่อย
นี่ พวกศาสตราจารย์ก็ปล่อยเรื่องนี้ไป เพราะว่าโปรดปรานเขา
ถ้าพวกเราทำแบบนี้ละก็
มีหวังถูกย้ายไปอยู่ที่โรงพยาบาลอื่นแน่
จริงเหรอ
หมอคิมทำแบบนั้นด้วยเหรอ
เพื่อนจอมอึดของเรางั้นเหรอ
เธอก็รู้ว่าเขาเริ่มแก่แล้ว ยังไงก็ตาม...
เมื่อกี้ฉันไปเยี่ยมเขาที่บ้าน เพื่อดูว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง
เห็นเอาผ้าห่มคลุมหัวนอนหลับอยู่
ฉันเลยฉีดยาให้เขา แล้วกลับมา
ดังนั้น...
คืนนี้ เธอกับฉันสองคน ต้องอยู่เวรกลางคืน
ตอนนี้ ปัญหาอยู่ที่ การอยู่เวรกลางคืนหรือไง
ไปกันเถอะ ฉันจะเลี้ยงกาแฟนายเอง
ยัยคนนี้ เจ๋งมาก
ไปกันเถอะ
โธ่ ทำไมเจ้าขยะไม่เห็นแวะมาหาบ้างเลย
นั่นสิ คราวนี้ฉันอยากเห็นหน้าเขาสักหน่อย
ฉันคิดว่าถ้าเธอมาที่นี่ เจ้านั่นจะต้องวิ่งแจ้นมาหาแน่
ไม่เห็นมาแบบนี้ ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่นอน
เฮ้อ จริงๆเลย
เวลาเจอกันก็เป็นห่วง แต่พอไม่เห็นหน้าค่าตาก็ยังเป็นห่วง
เขาจะได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่านะ
ไม่เอาน่า ที่รัก ตอนเรียนหนังสือ เธอเคยเห็นเขาไม่สบายหรือไง
เพื่อนๆในห้องเรียนกินอาหารเป็นพิษ พากันท้องเสียยกห้อง
แต่เขาเป็นคนเดียวกินดีถ่ายคล่อง
ว่าแต่ หรือว่า เขาจะไปอบรมสัมนานอกเมือง
อยากเห็นหน้าเขาจังเลย
ทำไงได้ล่ะ ไอ้หนุ่มขี้เหร่เอ๊ย
ว่าแต่ ทำไม...
ทำไมถึงถักเสื้อไหมพรมคู่ ซะแดงแจ๋...
สีสวยดีใช่ไหมล่ะ
ที่รัก เรามาช่วยกันคิดสักหน่อยสิ...
ไปล็อคห้องที
เดี๋ยวดั้งได้หักอีกรอบหรอก
ระวังหน่อยสิ
นี่
มาอยู่ข้างนอกแบบนี้ไม่เป็นไรงั้นเหรอ
ถึงยังไงทุกคนก็รู้กันหมดแล้ว
ฉันคิดว่าพวกหมอกับพยาบาลก็คงรู้แล้วแหละ
นาจอง
คืนนี้เธอจะอยู่กับฉันใช่ไหม
อืม ฉันไม่กลับหรอก
วันนี้ฉันจะอยู่กับนายอีก
จนกว่าฉันจะออกจากโรงพยาบาล
เธอต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันนะ
แน่นอน
รู้สึกดีขึ้นไหม
จุน
ตกใจหมดเลย
สวัสดีครับ รุ่นพี่
มาทำอะไรอยู่ที่นี่ ทงจุน โรงอาหารอยู่ตรงโน้นไม่ใช่เหรอ
ญาติผมเข้าพักรักษาตัวที่นี่ครับ
ผมกำลังจะไปเยี่ยม...
เธอไม่รู้จักเขาเหรอ
ชื่อคิมทงจุน เป็นแฟนยัยซี้แหงแก๋
อ๋อ จริงเหรอ หวัดดีจ้า --สวัสดีครับ
อ้อ จริงสิ และเป็นผู้ติดตามเจ้าขยะ หมาน้อยของเขาเอง
เขาพักอยู่บ้านเดียวกับที่หมอคิมเคยอยู่
นี่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่นายควรไปเยี่ยมญาตินาย
-หมอคิมจะตายอยู่แล้ว --อะไรนะครับ
ไม่ป็นไข้หวัดก็สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ไข้เขาขึ้นสูงกว่า 40 องศาเซลเซียส วันนี้เขามาทำงานไม่ได้เลย
โถ เจ้าบ้านั่น
เป็นครั้งแรกที่ป่วยเลยนะ ตั้งแต่เข้าทำงานที่โรงพยาบาลนี้
เพราะว่าเพิ่งเป็นไข้หวัดครั้งแรก...
เพราะงั้น ตอนที่เขามีน้ำมูก
คงจะดีนะ ถ้าเขากินยาและฉีดยารักษา เขาเอาแต่พูดว่าสบายดี
แล้ววิ่งทำนั่นทำนี่ตลอดเวลา
ตอนนี้เป็นหวัดมีน้ำมูก ต่อมทอนซิลบวม เจ็บคอ แถมในช่องปากมีแผลพุพองไปหมด
พูดก็ยังไม่ชัดเลย พูดได้แค่คำว่า "เอ่อ"
ถึงยังไง ฉันก็ไปเยี่ยมเขาที่บ้าน ขนาดยาเขาก็ยังไม่ซื้อไว้เลย
นอนตัวสั่นงกๆใต้ผ้าห่ม
เขาเป็นพวกพยัคฆ์น้อย
ถ้าฉันเป็นเขา ฉันจะกลับไปบ้านที่มาซาน หรือโทรหาเพื่อนและทำอะไรสักอย่าง
เขานอนซมเป็นไข้แบบนั้นทำไมนะ
มือฉันแทบไหม้ ตอนจับหน้าผากเขา
คนเป็นหมอน่าจะไปโรงพยาบาล เพื่อฉีดยาและรับยาไปกิน
ที่โรงพยาบาลมียาเยอะแยะ เขาน่าจะหายากินเพื่อให้อาการดีขึ้นสิ
โถโถ เจ้าขยะ จริงๆเลย...
จุน ฉันซื้อข้าวเย็นมาแล้ว มากินกันเถอะ
เดี๋ยวฉันจะไปอุ่นข้าวสักหน่อย
นายชอบทงคัตสึ(หมูชุบแป้งทอด)ใช่ไหม เอาไปอุ่นด้วยดีไหม
ได้สิ รีบมาแล้วกัน ฉันหิวแล้ว
ฉันจะรีบกลับมานะ
นาจอง
พรุ่งนี้เธอมาเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม
ฉันต้องเข้ารับการตรวจ MRI** แต่ว่าหมอให้ไปตอน หกโมง (ตรวจด้วยเครื่องสร้างภาพด้วยสนามแม่เหล็กไฟฟ้า)
ฉันไม่อยากเข้าไปคนเดียว
ได้สิ อาทิตย์นี้ฉันมีเวลาว่างเยอะแยะ
พรุ่งนี้ ฉันจะมาก่อนบ่ายห้าโมงครึ่ง
ขอบใจนะ
นาจอง
ถ้าอาทิตย์หน้า ฉันออกจากโรงพยาบาล เธอไปดูหนังกับฉันใช่ไหม
ฉันยังไม่ได้ดูเรื่อง จดหมายรักเลย
เราไปดูเรื่องจดหมายรักกัน
ฉันเคยบอกเธอเรื่องร้านปูชวนชิมแล้วใช่มั้ย
เราไปกินมื้อเย็นที่นั่นด้วยกันนะ โอเคมั้ย
ฉันควรจะวางแผนจัดเวลาเอาไว้ จนกว่าจะออกเดินทาง
เพราะเป็นเที่ยวบินตอนกลางคืน ช่วงกลางวันก็เลยมีเวลาว่างเหลือเฟือ
ก็ได้
ขอให้หายดีซะก่อนเถอะ
อาการไหล่ของนายดีขึ้นแล้วใช่มั้ย
รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือเปล่า
ไม่เท่าไหร่หรอก
อาการยังเหมือนเดิม
งั้นเหรอ
นาจอง หลังจากกินข้าวเสร็จ
เราไปเดินเล่นกันมั้ย
ฉันเจอที่ซึ่งไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านแล้ว
ได้ เข้าใจแล้ว กินข้าวได้แล้วน่า
หิมะตกแล้ว
~ฉันแค่อยากให้เธอเข้าใจทุกอย่าง~
~ช่วยบอกฉันบ้างว่ายากเย็นเพียงใด~
~ฉันถึงบอกไงว่า เราต้องแยกทางกัน~
~และฉันเสียใจกับความเห็นแก่ตัวของตนเอง~
~ฉันหวั่นเกรงและไม่รู้ว่าเธอต้องปวดร้าวล้นเหลือ~
~จงเชื่อมั่นว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย ที่ฉันจะทอดทิ้งความรัก~
~ฉันจักมองรอยยิ้มของเธอในรูปถ่าย ~
~ตอนนี้ เธออยู่แห่งไหนกันหนา ~
~ภาพของเธอในจินตนา ค่อยเลือนหายไป~
มาแล้วเหรอ
~หากเธอสูดลมหายใจให้ลึกสักครา และตรึงตราภาพฉันไว้~
~โปรดกลับมาใหม่ ยังที่ว่างของเธอในหัวใจฉัน~
~และจงเชื่อมั่นว่านี่คือรักครั้งสุดท้าย ~
ยังไม่นอนอีกเหรอ ~สำหรับฉัน ~
รีบนอนเร็วสิ พรุ่งนี้ต้องทำกายภาพอย่างหนักอีกนะ ~สำหรับฉัน ~
เธอก็นอนด้วยสิ
โอเค ~ฉันขอโทษ ~
นาจอง ~สำหรับความเห็นแก่ตัวของฉัน ~
~ฉันมองไม่เห็น ~
หลับฝันดีนะ ~ว่าเธอกำลังเจ็บปวดรวดร้าว ~
~ถึงคราวที่ปล่อยความรักหลุดลอยไป เหมือนคนโง่ที่เชื่อว่านี่คือครั้งสุดท้าย~
~ฉันกำลังดูรูปถ่ายซึ่งมีรอยยิ้มของเธอ~
~ตอนนี้ เธออยู่แห่งไหนกันหนา~
~ภาพของเธอในจินตนา ค่อยเลือนหายไป~
~หากเธอสูดลมหายใจให้ลึกสักครา และตรึงตราภาพฉันไว้~
~โปรดกลับมาใหม่ ยังที่ว่างของเธอในหัวใจฉัน~
~แล้วปกป้องฉันตลอดไป ~
~หากเธอสูดลมหายใจให้ลึกสักครา และตรึงตราภาพฉันไว้~
~โปรดกลับมาอีกครั้ง มายังที่ว่างของเธอในหัวใจฉัน ~
~สำหรับฉันคนที่เชื่อว่ารักครั้งนี้คือรักครั้งสุดท้าย ~
อ้อ ที่รัก วันนี้เป็นวันเสาร์ ดูซิว่ามีอะไรดีๆดูบ้าง
คุณชอบทีวีมากขนาดนี้เชียวเหรอ ไม่รู้สิ คุณอยากดูอะไรล่ะ
เปลี่ยนช่องซิ
ตอนนี้ ฉันชอบดูโฆษณา
ป๊าด เจ้าดาราที่เพิ่งเกิดคนนี้ มาไวยังกับแสงเฟลช
ใครอีกล่ะ
ฉันไม่เข้าใจคนสมัยนี้จริงๆ ช่างดูคนไม่เป็นเลยว่าใครหน้าตาดีหรือไม่ดี
ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงใช้คนแบบนี้เป็นนายแบบ แล้วยังจ่ายเงินค่านายแบบให้เขาอีก
ดูหน้าเขาสิ หน้าตาอย่างกับอยู่ในศตวรรษที่ 20
เฮ้อ พูดก็พูดเหอะ ฉันเอียนเบ้าหน้าไอ้หมอนี่เต็มกลืน
เฮ้อ เบื่อหน้าเจ้าหมอนี่ชะมัดเลย
ความรักและความเจ็บปวด... มาพร้อมกับ 018
ฉันปิ๊งเธอเข้าแล้ว
เขาก็หล่อดีนี่
โธ่เอ๊ย ดูให้ดีสิ หล่อซะที่ไหนกัน
เบ้าหน้าไม่เข้ากับทรงผมยาวเลยซักติ๊ด
ต้องขอบคุณทรงผมยาวของเขาเลย เขาถึงยังใช้ชีวิตเป็นดาราอยู่
ลองเปลี่ยนลุคตัวเองโดยเล่นละครน้ำเน่า
หรือตัดผมทรงคุณลุงดูซี่
วันนั้น ชีวิตการเป็นดาราของเขาได้จบเห่แน่
เธอคอยดูนะ ที่ฉันพูดจะต้องกลายเป็นจริง เฮ้อ ฉันเอียนเบ้าหน้าไอ้หมอนี่เต็มทนแล้ว
โธ่เอ๊ย
สนใจผู้เล่นของคุณและประเมินฝีมือพวกเขา อย่าให้ผิดพลาดเหมือนเมื่อก่อนก็พอ
นี่ ที่รัก ฉันจะบอกให้เอาบุญ...
ผู้ชนะคราวนี้ก็คือทีม SK Wyverns ชัวร์ป๊าบ
โค้ชปาร์คบอกว่าเป็นทีมฮุนได ยูนิคอร์นต่างหาก
อิโธ่ เจ้าโค้ชปาร์คสารเลวนั่นจะไปรู้อะไร
เจ้าโค้ชปาร์คกับฉันพนันกัน1,000,000 วอน ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ
1,000,000 วอนเหรอ
ฉันพนันว่าทีม SK Wyverns จะชนะ โค้ชปาร์คพนันว่าทีมฮุนได ยูนิคอร์นชนะ
ตอนนี้ ถึงฉันจะซื้อเสื้อขนมิงค์ให้เธอไม่ได้
แต่ถ้าฉันชนะพนันเจ้าโค้ชปาร์ค ฉันจะซื้อเสื้อขนแกะมัสแตงให้เลย รอหน่อยนะ
จริงเหรอคะ
ถ้าคุณพูดจริง งั้นก็ควรวางเดิมพันสามล้านวอนสิ
ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น
ไม่ต้องห่วง ไว้ถ้าฉันเจอเจ้าโค้ชปาร์ค ฉันจะเพิ่มเงินพนัน
อ้อ ที่รักออกไปดื่มกาแฟข้างนอกกันเถอะ
โอ๊ะ ฉันไปไม่ได้ ซุกซุกกำลังจะมา
โฮจุนโทรมาบอกว่าพวกเขาจะมาด้วยกัน
อ้อ จริงด้วย ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ ฉันอาจจะลืมหน้าซุกซุกไปเลยก็ได้
ชาวบ้านลือกันกระฉ่อนว่า เขานึกว่าโฮจุนเป็นพ่อของเขา
เดี๋ยวเขาก็จะพาซุกซุกมา ฉันไม่คิดว่าซุกซุกจะมีความสุขถ้าอยู่ห่างจากเขา
นี่ ที่รัก ที่เธอพูดอย่างนี้ เพราะเธอไม่รู้เรื่องทั้งหมด
ทำไม ฉันพูดผิดเหรอ
เพราะเขาขลุกอยู่กับแฮแทมากเกินไป เขาอาจจะลืมหน้าแม่ตัวเองด้วย
เฮ้อ โธ่เอ๊ย...
ที่รัก อีกหน่อยเธอจะรู้เองว่า หัวใจคนเราไม่ได้เป็นแบบนั้น
ให้ตายสิ ทำไมวันนี้ถึงได้เบื่อหนังหน้ามันจัง ไปยันฮีซะเถอะ
เรื่องนี้ช็อกมากเลยนะเนี่ย
ฉันนึกว่านายรักซุกซุงจริงๆ
ว้าว ทำไมซุกซุกทำกับฉันอย่างนี้นะ
นี่ พวกนายก็รู้เหมือนกันใช่มั้ย
เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา ฉันเอาใจใส่ซุกซุกอย่างมาก
แล้วเขาก็ตามฉันต้อยๆด้วย เขาจะกินไม่ได้ถ้าฉันไม่อยู่ใกล้ๆ
แล้วถ้าไม่มีฉันเขาก็นอนไม่หลับ
แต่ว่า ทันทีที่เขาเจอแม่ตัวเอง
พวกนายก็เห็นใช่มั้ยว่าเขาทิ้งฉันทันที
ตอนที่เขาอยู่อ้อมกอดแม่ เขาไม่ชำเลืองมองฉันเลย พวกนายก็เห็นใช่มั้ย
เฮ้อ จริงๆเลย
จนถึงตอนนี้ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่า จะถูกเด็ก 6 ขวบทรยศ
นี่ นี่เป็นเรื่องปกติธรรมดาจะตาย
เรื่องปกติที่ไหน ทำไมเธอถึงยืนยันว่าเป็นเรื่องปกติ
นี่เป็นเรื่องปกติชัดๆ เป็นเรื่องปกติที่เขาต้องรักแม่มากกว่า
เฮ้อ เป็นเพราะเขารักแม่มากกว่าไง ไอ้เบื๊อก
ใช่แล้ว คิดว่าเขาจะวิ่งตามหลังนาย แค่เพราะเขาแยกจากแม่แค่แป๊บเดียวเหรอ
นายสู้แม่เขาไม่ได้หรอก นายไม่มีทางชนะ ไอ้โง่
ต่อให้นายดูแลเขา 100 วันก็ไม่มีวันเปลี่ยนหรอก อย่าคิดให้ปวดหัวเลย
เฮ้อ ไม่รู้แล้ว แต่ฉันไม่ยอมรับหรอกนะ
นี่ ถ้าเรียกว่าเป็นเรื่องปกติ เรื่องปกติของมนุษย์
ซุกซุกจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้ เขากำลังทำเรื่องผิดพลาด
นี่ เขาเพิ่งอายุ 6 ขวบเองนะ 6 ขวบ
6 ขวบจะทำผิดอะไรได้
คิมมินฮีพูดในโฆษณาของเธอว่า รักย่อมมีการเปลี่ยนแปลง
รักของเขาก็จะเปลี่ยนแปลงไป
[ใครขโมยเนยแข็งของฉันไป]
ค่ะ ฮัลโหล
อ้อค่ะ คุณได้รับอีเมล์หรือยังคะ
ค่ะ ค่ะ
ถ้าคุณเช็คอีเมล์แล้วช่วยโทรหาฉันด้วยนะคะ
ค่ะ ค่ะ ขอบคุณค่ะ
ยาสำหรับโรคไข้หวัด
แม้จะไม่มีพ่อ แม้จะไม่มีแม่...
ผมจึงทุ่มเทความรัก ให้กับเบสบอลและไม่มีเวลาว่าง
ผมเชื่อว่าความเหงาคือสิ่งที่คืบคลาน เข้ามาเติมเต็มชีวิตที่ว่างเปล่า
ผมเชื่อว่านี่เป็นอารมณ์ที่ไม่มีความหมาย
แล้ววันหนึ่งตอนที่ผมอายุ 20 ปี ~สำหรับหนึ่งพันทิวาของฉัน ~
เริ่มจากวันนั้นที่ผมเริ่มเปิดพื้นที่ให้คนผู้นั้น ~ได้แปรผันเป็นความเชื่อมั่น~
พื้นที่ซึ่งว่างเปล่าแห่งนั้นจึงเริ่มรู้สึกเหงา และหัวใจเสี้ยวหนึ่งของผมก็เริ่มเจ็บปวด ~ว่าความรักเรานั้นจะอยู่ตราบชั่วนิรันดร์~
เป็นเพราะความเหงานั้น ~ช่างน่าขันเหลือเกิน~
และการที่ผมเป็นคนขี้เหงาที่สุด...
สุดท้ายแล้วผมจึงได้ตระหนักในตอนนั้น ~ฉันบังเอิญรู้เพียงแค่นี้~
ผมคิดถึงเธอเพราะผมเหงา
และเพราะผมคิดถึงเธอ ผมจึงเหงามากยิ่งขึ้น
นาจอง
~ฉันทนไม่ได้ที่จะบอกเลิกรากับเธอ~
~ฉันปรารถนาให้เธอมีความสุข ~
~ฉันอาจจะดูเก้งก้าง~
~เธอรู้บ้างไหมในเรื่องหนึ่งพันทิวา~
~เธอที่หัวเราะฮาฮา และร้องไห้หนักกว่าเสมอ~
~ฉันได้ดูแลปกป้องเธอ และขอบคุณเธอ ~
~ที่ได้รักเธอมากถึงเพียงนี้ ~
~การได้เจอเธอเป็นเรื่องที่ดี ~
มีอะไร เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย ~สำหรับหนึ่งพันทิวาต่อไปนี้~
นี่ ดื่มน้ำสักหน่อยสิ ~ก็จะเป็นเช่นนี้ตลอดไป ~
เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย ~ฉันจะอยู่สุขสบายดี~
~เพราะฉันมีเธออยู่เคียงข้าง~
แกจะไปไหน
หนูจะเอาอาหารกลางวันไปให้พี่ที่โรงพยาบาล
~เธอรู้บ้างไหมว่า สำหรับหนึ่งพันทิวา~
เดี๋ยวหนูมาค่ะ
~เธอที่หัวเราะฮาฮา และร้องไห้หนักกว่าเสมอ~
~ฉันได้ดูแลปกป้องเธอ และขอบคุณเธอ ~
เกมยังไม่จบ จนกว่าจะจมเกม ~และฉันรักเธอมากเหลือเกิน ~
แต่ว่า ถ้าเกมนี้ไม่มีจุดจบ ผมก็ขอจบเกมนี้ด้วยตัวเอง
ถ้ามีบางอย่างยังไม่คลี่คลาย แม้จะผ่านความเสียใจนับหมื่นชั่วโมง...
อย่างน้อย เพื่อคนคนนั้น ผมต้องปล่อยเธอไป
ผมต้องเริ่มต้นทำให้จบ
~อย่าลืมความรักของเรา อย่าลืมฉายาที่น่ารักของเรา ~
ค่ะ
ฉันเองนะ จุน
ทำไม จะให้ฉันซื้อของไปฝากรึเปล่า
เปล่า ไม่ต้องหรอก วันนี้เธอจะมาเยี่ยมใช่มั้ย
ใช่ เลิกงานแล้ว ฉันจะรีบตรงไปที่นั่นทันที
ไม่ ไม่ ไม่ต้องรีบ
เอ่อ นาจอง... -หา
วันนี้ฉันมีเรื่องบางอย่างจะบอกเธอ
อ้อ พูดตอนนี้เลยก็ได้ ฉันพอมีเวลา
ไว้ฉันค่อยบอก ตอนที่เธอมาดีกว่า
แค่นี้นะ กลับไปทำงานได้แล้ว
โทษทีนะ
อาการของฉันดีขึ้นได้สักพักแล้ว
ฉันหายสนิทแล้วล่ะ
เพราะฉะนั้น พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาแล้วนะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
จริงเหรอ
หายสนิทจริงเหรอ
นี่ รู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร
เธอก็เห็นตอนที่ฉันไปสอบขับรถไม่ใช่เหรอ เธอจำไม่ได้เหรอ
โทษทีนะ เธออยากซัดฉันผัวะมั้ย
โอ๊ย เดี๋ยว เดี๋ยว โอเค ฉันผิดเอง
ขอโทษนะ ฉันผิดไปแล้วจริงๆ
เฮ้อ ให้ตายสิ
นายแน่ใจว่าไม่เป็นไรใช่มั้ย
อืม ใช่
เรื่องนี้ฟังไม่ขึ้นใช่มั้ย
ฉันฆ่าเขาดีมั้ย ทำไมเขาต้องล้อเล่นเรื่องแบบนี้ด้วย
เฮ้อ ไอ้เบื๊อกชิลบง หมอนี่สุดสุดไปเลย
ว่าแต่ ทำไมเขาต้องโกหกเธออีกครั้งล่ะ
อ้อ แล้ววันนี้เธอไปที่โรงพยาบาลทำไม เธอบอกว่าเขาไม่เป็นไรนี่
ถึงยังไง เขาก็เจ็บตัวเพราะฉัน ฉันจะไปจนกว่าเขาจะหายดี
เราสายแล้ว ไปกันเถอะ
นายรู้ไม่ใช่เหรอ คิมทงจุน
บอกความจริงฉันมา
โถ โถ นายแกล้งทำตัวไม่ว่างอีกแล้ว
ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าห้องแล้ว ค่อยมาตอนกลางคืนก็ได้
ถ้านายมา นายได้ตายคามือฉันแน่
ชิลบง
ครับ ครับ อาจารย์
ผมขอโทษจริงๆครับ
เธอออกจากโรงพยาบาลทำไม
เธอต้องใช้เวลาอีกหน่อย เพื่อรักษาตัวให้หายสนิท
เรากำลังจะเริ่มต้นทำการรักษา เป็นอะไรของเธอเนี่ย
เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นหรือเปล่า
เปล่าครับ ไม่มีอะไร...
อาจารย์ครับ ผมจะไปโรงพยาบาลวันละครั้งแน่นอนครับ
ครับ ผมขอโทษครับ
~ถ้าฉันปล่อยเธอไปตอนนี้ ~
-ขอโทษครับ -ค่ะ ~อย่างนี้ ~
~ฉันคงจะเสียใจในภายหลัง ~
~ฝนกำลังไหลหลั่ง พรั่งพรูจากฟากฟ้า~
~ราวกับว่าท้องฟ้าจะแยกจากกัน ~
~ถ้าเธอจากกันไปเช่นนี้ เธอจะเสียใจ~
~เธอจะเสียใจในภายหน้า~
~แม้ว่าเธอจากไปโดยไม่เอ่ยลา~
~ตัวฉันนั้นหนาก็ไม่ได้เอ่ย ~
~โปรดไปจากฉันเลย ไปยังที่ห่างไกลจากฉัน~
พี่เองนะ เธอมาตอนนี้ได้มั้ย พี่ไม่สบายนิดหน่อย
~ก่อนที่ฉันจะหลั่งน้ำตา~
เขาขึ้นเครื่องบินเที่ยวเที่ยงคืน ที่สนามบินคิมโปเพื่อเดินทางไปอเมริกา
เขาได้แสดงความขอบคุณต่อแฟนคลับ ซึ่งมาส่งเขาที่สนามบิน และ
เขาได้ตั้งปณิธานว่า จะชนะมากกว่าสิบเกมในฤดูกาลนี้เช่นกัน
ป๊าด ชิลบงเป็นดาราดังไปแล้ว
ดูนักข่าวที่มาสิว่าเยอะแค่ไหน
ชิลบงคงไม่ได้นั่งชั้นมัธยัสถ์ ใช่มั้ย
เขานั่งชั้นธุรกิจเท่านั้น ใช่มั้ย
เฮ้อ ไอ้ซื่อบื้อนี่
นี่ ไม่ใช่"ชั้นมัธยัสถ์" แต่เป็น"ชั้นประหยัด"
และแน่นอนว่า เขาต้องนั่งชั้นธุรกิจ
ความปรารถนาของฉันทั้งชีวิตก็คือ ได้บินไปต่างประเทศในชั้นธุรกิจ
เฮ้อ เพื่อนฉันนี่วาสนาดีจริงๆ
นายรู้อะไรมั้ย
อะไร
ถ้านายนั่งชั้นธุรกิจจะได้รับอาหารใส่จาน
ฉันบอกว่า นายจะได้รับอาหารใส่จาน
นายก็ต้องได้รับอาหารใส่จานอยู่แล้ว จะให้พวกเขาเทอาหารใส่มือนายหรือไง
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันได้ยินว่าพวกเขาจะเอาอาหารใส่จานกระเบื้องให้เรา
ไม่ใช่จานเล็กกระจิ๊ดริด แต่เหมือนจานซึ่งเราใช้ที่บ้าน
สุดยอดเลยใช่มั้ยล่ะ
ใช่ สุดยอด ยอดมาก
ฉันอิจฉาชิลบงจริงๆ
เห็นเขาอย่างนี้แล้ว เหมือนเขามาจากอีกโลกเลย
เป็นโลกที่แตกต่างจากเราโดยสิ้นเชิง
นายว่ามั้ย
นั่นสิ แถมเขายังได้ไปออกรายการทอล์กโชว์ด้วย
นี่ เขาบอกว่ารายการคุณคือคนพิเศษของคิมฮเยซู ฉายอาทิตย์นี้ใช่มั้ย
อืม
อุ๊ยตาย อุ๊ยตาย ดูตอนชิลบงพูดสิ
ไม่ใช่เล่นๆเลยนะเนี่ย
แต่ไม่เห็นจะถามคำถามที่เราฝึกกันซักกะติ๊ดเลย
นั่นดิ น่าเสียดายจัง อุตส่าห์ฝึกซ้อมแทบแย่
นี่ ถ้ามีคำถามที่ฝึกโผล่มาจริง จุนจะตอบแบบนั้นเหรอ คงจะตอบแบบอื่นอยู่ดี
ต่อไปเป็นคำถามสุดท้ายแล้วนะคะ
ช่วงที่คุณอยู่อเมริกา ตอนไหนคือเวลาที่ยากลำบากที่สุดคะ ถ้ามี
นี่ นี่ คำถามที่เราเตี๊ยมเอาไว้นี่ ใช่มั้ย
ใช่ ใช่ ถูกต้องนะคร้าบ
นี่ เงียบหน่อยดิ
ตอนที่ผมกลับมาที่บ้านคนเดียว หลังจากแข่งเสร็จ...
แม่นแล้ว แม่นแล้ว เพื่อนฮัก ตอบดีอีหลีเด้อ
มีหลายครั้งที่ผมอยากทานอาหารเกาหลี
เห็นมั้ยล่ะ แม่น แม่น
นั่นคำตอบที่ฉันเป็นคนบอกนี่นา พ่อ คำตอบนั่นหนูเป็นคนบอกเอง ใช่มั้ยล่ะ
ที่จริง ถึงเวลาเหล่านั้น จะยากลำบากเหมือนกัน แต่ว่า
แต่เวลาที่ยากลำบากที่สุดคือ
เวลาที่ผมคิดถึงเพื่อนของผมครับ
ผมมีเพื่อนที่อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน และดื่มด้วยกัน
เวลาเหล่านั้นที่ผมคิดถึงพวกเขา
ผมคิดว่า...ช่วงเวลาเหล่านั้น คือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด
คำถามสุดท้ายแต่สำคัญที่สุด ช่วยกล่าวบางอย่างกับท่านผู้ชมหน่อยค่ะ
ครับ เอ่อ...
ปีนี้ผมมีเป้าหมายส่วนตัวอยู่ 2 อย่าง
หนึ่งคือ 20 วิน เป้าหมายของผมคือทำให้ได้ 20 วินในปีนี้
อีกเป้าหมายหนึ่งคือมีส่วนสำคัญในการทำ
สถิติของประเทศในกีฬาโอลิมปิกที่ซิดนีย์
ที่จะจัดขึ้นในเดือนกันยายนนี้ครับ
ไม่ว่าจะเป็นผู้ขว้างเปิดเกมหรือเปลี่ยนตัวลงไป
ถ้าผู้จัดการทีมเรียกผม
และสั่งให้ผมลงเล่น ผมจะเล่นอย่างอย่างเต็มที่ครับ
อืม เอ่อ สุดท้ายนี้ ผมมีบางอย่างอยากจะพูด
ไม่ทราบว่า...ผมจะพูดได้มั้ยครับ
แน่นอนค่ะ เชิญเลยค่ะ
ทางไหนครับ...
อืม
คิมซองกยูน คิมทงจุน ซอนโฮจุน
โจยูนจิน และ
นาจอง
วันนี้เป็นวันเกิดฉัน
ไม่มีใครรู้สักคนได้ยังไง
พวกนายทำเกินไปแล้วนะ ไม่ใช่เหรอ
ฉันเคยฉลองวันเกิดให้พวกนายอย่างขันแข็ง
พวกนายทำเกินไป เกินไปแล้วใช่มั้ย หา
ปกติคุณฮาแบบนี้หรือเปล่าคะ
ว่าแต่ พวกเขาคือใครคะ
เพื่อนที่ผมพูดถึงก่อนหน้านี้
เพื่อนๆ...ที่ผมเคยกิน ดื่ม และอยู่ด้วยกันครับ
เฮ้อ จริงๆเลย ทำไมแม่รับโทรศัพท์ช้าจัง
อืม อืม แม่ ได้ดูทีวีหรือเปล่า
อ้อ ใช่ ใช่ แม่ นั่นชื่อผมเอง
ผมเอง ผม ผม
เฮ้อ เจ้านั่น บอกแล้วว่าอย่าเอ่ยชื่อผม เขาตามผมต้อยๆตลอดเลย
แม่น แม่น
ไปโม้ให้คนอื่นฟังด้วยนะแม่
ฮ...ฮัลโหล ฮัลโหล
พ่อ พ่อ พ่อ ได้ดูรายการนั้นมั้ย
จุนเอ่ยถึงชื่อผมด้วย
เยี่ยมไปเลยใช่มั้ยล่ะ ว้าว...
ทงอู นายได้ดูมั้ย นายได้ดูรายการนั้นมั้ย
นายไม่ได้... นายดูเหรอ นายได้ยินที่เขาเอ่ยชื่อฉันมั้ย
นายได้ยิน ได้ยินใช่มั้ย
ว้าว...พี่จุนเป็นพี่แบบนั้นแหละ
แม่ อย่าลืมดูรายการคุณคือคนพิเศษของคิมฮเยซู ที่เอามาฉายซ้ำนะ ชื่อหนูได้ออกรายการด้วย
อีหลีเด้อ อีหลี ชื่อผมได้ออกอากาศเมื่อกี้นี้เอง
ผมบอกว่าชื่อผมได้ออกทีวี
ไม่ใช่ข่าวนะ ทำไมผมถึงจะออกข่าวล่ะ
แม่ผมจริงหรือเปล่าเนี่ย
รายการทอล์คโชว์ รายการที่ดังมากในช่วงนี้ไง
คุณคือคนพิเศษของคิมฮยอนซู
คิมฮเยซูรายงานข่าวที่ไหนกันล่ะ
ผมไม่ได้ก่ออาชญากรรมนะ
แม่คงจะมีความสุขสินะ ที่ลูกชายดูเหมือนฆาตกรน่ะ
คุณคือคนพิเศษของคิมฮยอนซู รายการทอล์คโชว์ ผมกำลังบอกแม่ว่าชื่อผมได้ออกอากาศด้วย
ทำไมแม่ถึงไม่เข้าใจ... ใช่แล้ว
ใช่แล้ว ชื่อผมได้ออกอากาศด้วย
ที่รัก
เอ่อ...เอ่อ...เขาพูดชื่อฉันด้วยใช่มั้ย
หา เขาต้องพูดแน่ เขาเอ่ยชื่อเจ้าพวกนั้นหมดเลย
ไม่มีทาง เขาต้องเอ่ยชื่อฉันแน่ ว่ามั้ย
ฉันคงฟังไม่ทันเพราะชื่อฉันผ่านไปเร็ว เขาพูดชื่อฉันแล้วใช่มั้ย ใช่มั้ย
ฮัลโหล
อืม เป็นยังไงบ้าง
ได้สิ เดี๋ยวเอาโทรศัพท์ไปให้นาจองนะ
อืม
ที่รัก เขาได้เอ่ยถึงชื่อฉันใช่มั้ย หา
เขาไม่ได้เอ่ยถึงชื่อฉันเหรอ เขาเอ่ยแล้วใช่มั้ย
บ้าเอ๊ย...ที่รัก โธ่เว้ย
ที่รัก เขาได้เอ่ยถึงชื่อฉันใช่มั้ย หรือว่าไม่ได้เอ่ย
ที่รัก เขาเอ่ยถึงหรือไม่ได้เอ่ย
จอง สายของลูกจ้ะ
ใครโทรมาเวลานี้น่ะ
จุน แจจุนน่ะ
บอกแล้วใช่มั้ยว่าวันนี้ไม่โอน่ะ
บอกแล้วไงว่าเราควรแต่งหลังฟุตบอลโลก
เลือกวันได้เด็ดจริงๆ เด็ดสุดๆไปเลย ~หลายวันแล้วตั้งแต่ที่เธอโทรมา~
~ฉันไม่รู้ว่าวันเกิดตัวเองจะมาถึงเมื่อไหร่~
ที่รัก ไม่เอากระเป๋าตังค์ไปด้วยหรือไง
~เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันไม่รู้ตัว~
ที่รัก
คิมแจจุน
~ฉันตกใจกลัวมากว่าไม่ชอบใจ~
จุน
~ฉันเดินสุ่มไปทางเข้าตรอกแห่งหนึ่ง~
~ฉันตะลึงที่เห็นเธอกำลังยิ้ม อย่างสุขใจโดยบังเอิญ~
เอาล่ะ กินกันเถอะ
และพวกเธอคงจะทุกข์ทรมานกันมาก
แม่เลยทำอาหารไว้เต็มโต๊ะ รสชาติคงจะไม่ได้เรื่องแน่
แต่ก็ขอบใจนะที่กินอาหาร ที่แม่ทำกันอย่างเอร็ดอร่อย
มายืนอยู่ที่นี่แบบนี้ ทำให้ฉันหวนนึกถึงสมัยก่อน
ฉันคิดว่ารักแรกต้องราบรื่นแน่
เหมือนพวกเราไง